Χρήση Ουσιών

Κάνναβη

Παράγοντες: Μαριχουάνα και τα παράγωγά της – χασίς, χασισέλαιο, THC (δέλτα-9-τετραϋδροκανναβινόλη).

Ειδικοί παράγοντες, κοινές ονομασίες: μαριχουάνα, pot, grass, weed, Mary Jane, THC, Acapulco Gold, dope, hemp, rope, sinsemilla, Colombian, Jamaican. Τσιγάρο μαριχουάνας, joint, reefer, roach, bit, bomber. h ashish, black Russian, hash. Χασισέλαιο, oil.

Σύνδρομο δηλητηρίασης: Αύξηση καρδιακού ρυθμού, πιθανόν ορθοστατική υπόταση, ανορεξία, που ακολουθείται από αυξημένη όρεξη, ευφορία, ονειρική κατάσταση, παραμόρφωση χρόνου – τόπου, σπάνια ψευδαισθήσεις, περιστασιακά πανικού ή άγχους. Σε χρόνια χρήση παρατηρείται έλλειψη κινητοποίησης και ενεργητικότητας. Φυσιολογικό μέγεθος κόρης, με αργή αντίδραση στο φως, υπεραιμία επιπεφυκότα. Οι μεταβολίτες μπορεί να είναι ανιχνεύσιμοι στα ούρα μέχρι και πολλές εβδομάδες μετά τη χρήση.

Αντιμετώπιση της δηλητηρίασης: Δεν απαιτείται ειδική θεραπεία. Τα συμπτώματα άγχους μπορούν να αντιμετωπιστούν με προσπάθεια καθησυχασμού ή με βενζοδιαζεπίνες. Οι άτυπες ψυχωσικές καταστάσεις μπορεί να χρειαστούν θεραπεία με αντιψυχωτικά.

Σύνδρομο στέρησης: Μη ειδικά συμπτώματα που περιλαμβάνουν ανορεξία, ναυτία, αϋπνία, ανησυχία, ευερεθιστότητα, άγχος και κατάθλιψη.

Κατασταλτικά Κεντρικού Νευρικού Συστήματος

Παράγοντες: Αλκοόλ, βαρβιτουρικά, βενζοδιαζεπίνες, γλουτεθιμίδη, μεπροβαμάτη, μεθακουαλόνη, αιθοχλωροβυνόλη, αιθυναμάτη, υδροχλωράλη και παραλδεϋδη.

Ειδικοί παράγοντες, κοινές ονομασίες: βαρβιτουρικά, barbs, candy, downers, reds and blues. Σεκοβαρβιτάλη, M and M’s, reds, red devils. Συνδυασμός σεκοβαρβιτάλης και αμοβαρβιτάλης, Christmas trees . Χλωροδιαζεποξίδη, green and whites . Αιθοχλωροβυνόλη, dyls. Μεθακουαλόνη, ludes.

Σύνδρομο Δηλητηρίασης: Καταστολή αναπνοής, πτώση της αρτηριακής πίεσης, σε υπερδοσολογία shock , υπνηλία, σύγχυση, κώμα, παραλήρημα. Διαστολή κόρης με την γλουτεθιμίδη ή σε υπερδοσολογία. Νυσταγμός, αργή αντίδραση στο φως, μείωση τενοντίων αντανακλάσεων, αταξία, μασημένος λόγος. Σπασμοί ή ευερεθιστότητα, με την μεθακουαλόνη. Σημεία αντιχολινεργικής τοξικότητας, με την γλουτεθιμίδη. Καρδιακές αρρυθμίες, με την υδροχλωράλη. Η υπερδοσολογία οδηγεί σε υπεραερισμό, άπνοια και θάνατο. Τα δείγματα αίματος και ούρων συνήθως είναι θετικά σε δηλητηρίαση με βαρβιτουρικά και άλλα κατασταλτικά του ΚΝΣ. Η οξεία δηλητηρίαση με αλκοόλ μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της γ-γλουταμυλοτρανσφεράσης. Ο χρόνιος αλκοολισμός συχνά συνοδεύεται από αύξηση των επιπέδων των ενζύμων του ήπατος, αύξηση των τριγλυκεριδίων του ορού, αύξηση του μέσου όγκου ερυθρών και μείωση του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων και του αιματοκρίτη.

Αντιμετώπιση της δηλητηρίασης: Για την ήπια δηλητηρίαση, μόνο παρακολούθηση και αντιμετώπιση του συνδρόμου στέρησης, εάν εμφανιστεί. Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, διατήρηση των αεροφόρων οδών και θεραπεία με IV χορήγηση υγρών, εάν ο ασθενής βρίσκεται σε κατάσταση shock . Ο καθετηριασμός και η πλύση στομάχου με την ενστάλαξη ενεργού άνθρακα μπορεί να απομακρύνει κάποια ποσότητα φαρμάκου.

Σύνδρομο στέρησης: Ποιοτικά, το σύνδρομο στέρησης όλων των κατασταλτικών του ΚΝΣ είναι ίδιο, αλλά η έναρξη και η σοβαρότητά του ποικίλλουν ανάλογα με τον παράγοντα κατάχρησης. Οι πιο σοβαρές καταστάσεις στέρησης χαρακτηρίζονται από τρόμο, αϋπνία, υπεριδρωσία, πυρετό, άγχος και διέγερση, που μπορεί να εξελιχθούν σε παραλήρημα, ψευδαισθήσεις, αποπροσανατολισμό, καρδιαγγειακή ανεπάρκεια, επιληπτικές κρίσεις και shock. Το σύνδρομο στέρησης των βενζοδιαζεπινών ποικίλει πολύ και εξαρτάται από το χρόνο ημίσειας ζωής του φαρμάκου, από τη δόση και τη διάρκεια έκθεσης.

Αντιμετώπιση του Συνδρόμου Στέρησης από Κατασταλτικά του ΚΝΣ: Η απότομη διακοπή ισχυρών κατασταλτικών παραγόντων μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες για τη ζωή επιληπτικές κρίσεις ή παραλήρημα. Ο παράγοντας πρέπει να μειωθεί ή να αντικατασταθεί από ένα βαρβιτουρικό διασταυρούμενης ανοχής ή από μια βενζοδιαζεπίνη και στη συνέχεια να μειωθεί ο παράγοντας στην κατάλληλη δόση, ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα συμπτώματα στέρησης. Μπορεί να εμφανιστεί παρατεταμένη αντίδραση στέρησης, ιδιαίτερα με τη γλουτεθιμίδη και τη φαινοβαρβιτάλη.

Το σύνδρομο στέρησης των βενζοδιαζεπινών είναι ιδιαίτερα περίπλοκο, διότι μπορεί να μοιάζει με τα συμπτώματα άγχους, για τα οποία χορηγήθηκε το φάρμακο. Η στέρηση από αιθυλική αλκοόλη είναι παρόμοια με τη στέρηση άλλων κατασταλτικών παραγόντων, εκτός από το γεγονός ότι η ηπατική βλάβη και η κακή θρέψη μπορεί να επιδεινώσουν ή να προκαλέσουν τρομώδες παραλήρημα, εγκεφαλοπάθεια Wernicke (χαρακτηρίζεται από την τριάδα παραλήρημα, οφθαλμοπληγία και αταξία) ή σύνδρομο Korsakoff.

Διεγερτικά Κεντρικού Νευρικού Συστήματος

Παράγοντες: Αμφεταμίνες, κοκαΐνη, διαιθυλπροπιόνη, μεθυλφαινυδάτη, φαινδιμετραζίνη, STP (2,5-διμεθοξυ-4-μεθυλαμφεταμίνη), MDMA (3,4-μεθυλενεδιοξυμεθαμφεταμίνη), βρωμο – DMA (4-βρωμο-2,5-διμεθοξυαμφεταμίνη) και αμφεταμινούχα διεγερτικά, μερικά φάρμακα κατά της παχυσαρκίας, εφεδρίνη ( ma huang ), ψευδοεφεδρίνη, φαινυλπροπανολαμίνη.

Ειδικοί παράγοντες , κοινές ονομασίες: κοκαΐνη, coke, C, blow, cola, crack, freebase, gold dust, lady, lady snow, nose, nose candy, nose powder, rock, rock candy, too, white horse,αμφεταμίνες, speed, uppers, black beauties, bennies, brown και clears, pep pills, white cross. Μεθαμφεταμίνη, meth, crank, crystal meth, ice, dic. MDMA, ecstasy

Συμπτώματα Δηλητηρίασης και Υπερδοσολογία: Αύξηση καρδιακού ρυθμού, αύξηση αρτηριακής πίεσης, ασταθής αναπνοή, αύξηση της θερμοκρασίας. Ευφορία, υπερκινητικότητα, έλλειψη αναστολών, ιδέες μεγαλείου, άγχος, παρορμητικότητα, ευερεθιστότητα, υπερδραστηριότητα, παράνοια, πανικός, υπομανία / μανία, ψευδαισθήσεις, παραλήρημα, στερεότυπες κινήσεις. Διαστολή κόρης, αύξηση αντανακλάσεων, ξηροστομία, ιδρώτας, τρόμος, αρρυθμίες, έμφραγμα μυοκαρδίου και επιληπτικές κρίσεις. Σε χρόνια χρήση κοκαΐνης μπορεί να παρουσιαστεί διάβρωση του ρινικού διαφράγματος, απώλεια βάρους και ανορεξία. Το κάπνισμα κρακ μπορεί να προκαλέσει αποφρακτική βρογχιολίτιδα, που οργανώνεται σε πνευμονία. Η IV χρήση συνοδεύεται από τους κινδύνους των μη αποστειρωμένων βελονών. Ο έλεγχος της ουσίας στα ούρα και στον ορό υποδεικνύει τοξικότητα στη διάρκεια της δηλητηρίασης και μπορεί να μείνει θετικός μέχρι και 2 με 3 ημέρες μετά τη χρήση της κοκαΐνης.

Σύνδρομο Στέρησης: Στα σημεία και στα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνονται μυαλγίες, κοιλιακά άλγη, ρίγος, τρόμος, πείνα, άγχος, αϋπνία, περίοδοι παρατεταμένου ύπνου, χαμηλή ενεργητικότητα, εξάντληση, κατάθλιψη και αυτοκτονικός ιδεασμός. Τα διεγερτικά μπορούν να κοπούν απότομα. Τυπικά, δεν απαιτούνται φάρμακα για την αντιμετώπιση της διακοπής των διεγερτικών. Η χρόνια βαριά χρήση καφεΐνης, η οποία έχει διεγερτικές ιδιότητες, πρέπει να ελαττώνεται σταδιακά, ώστε να αποφεύγονται τα δυσάρεστα συμπτώματα της κεφαλαλγίας, της κόπωσης και της ευερεθιστότητας.

Παραισθησιογόνα

Παράγοντες: Διαιθυλαμιδικό D -λυσεργικό οξύ ( LSD ), ψιλοσυβίνη, μεσκαλίνη, φαινκυκλιδίνη ( PCP ).

Ειδικοί παράγοντες, κοινές ονομασίες: LSD , acid , dot , microdot, blotter, barrels, mellow yellows, sugar lump, white lightning. Ψιλοσυβίνη, mushroom, shrooms. μεσκαλίνη, peyote, button, mesc. PCP, angel dust, anger hair, animal tranquilizer, Cadillac, crystal joints

Σύνδρομο Δηλητηρίασης: Αύξηση θερμοκρασίας, αύξηση καρδιακού ρυθμού, αύξηση αρτηριακής πίεσης, ευφορία, άγχος ή πανικός, παράνοια, απρόσφορο συναίσθημα, παραισθήσεις, χρονικές και οπτικές παραμορφώσεις, οπτικές ψευδαισθήσεις, αποπροσωποποίηση. Με το PCP μπορεί να παρατηρηθεί υπερτασική εγκεφαλοπάθεια. Διαστολή κόρης (φυσιολογική ή σε μύση με το PCP ), αύξηση τενοντίων αντανακλάσεων. Με το PCP -νυσταγμός (κάθετος, οριζόντιος ή κυκλικός), κατατονία ή έντονη υπερδραστηριότητα, εκροή σιέλου από το στόμα, αλαλία, αμνησία, αναλγησία, μυϊκή δυσκαμψία, αταξία βάδισης, παρορμητικότητα ή βίαιη συμπεριφορά, πιεστικός λόγος. Η ανίχνευση του LSD είναι γενικά αδύνατη λόγω των μικρών ποσοτήτων που υπάρχουν. Το PCP ανιχνεύεται στα ούρα. Η ανίχνευση άλλων παραισθησιογόνων στον ορό και στα ούρα είναι δύσκολη.

Αντιμετώπιση Δηλητηρίασης: Η πιο οξεία δηλητηρίαση μπορεί να αντιμετωπιστεί καθησυχάζοντας ήρεμα τον ασθενή σε ήσυχο περιβάλλον. Οι χρήστες PCP μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευέξαπτοι και πρέπει να παρακολουθούνται σε ήσυχο περιβάλλον χωρίς διακοπή. Η διέγερση μπορεί να αντιμετωπιστεί με βενζοδιαζεπίνες. Μπορεί να εμφανιστεί υπερθερμία και πρέπει να αντιμετωπιστεί ταχέως με ψυχρά επιθέματα. Τα αντιψυχωτικά προτιμώνται για τη θεραπεία των ψυχωσικών συμπτωμάτων.

Σύνδρομο Στέρησης: Κανένα

Αντιμετώπιση του Συνδρόμου Στέρησης: Δεν χρειάζεται μετά την αποτοξίνωση.

Παθολογικές Επιπλοκές της Χρόνιας Χρήσης: Μπορεί να εμφανιστούν φλας-μπακ, ψύχωση ή αγχώδη σύνδρομα (συμπεριλαμβανομένων των κρίσεων πανικού). Η χρήση συχνά προάγει μόνιμη ψυχοπαθολογία σε ευαίσθητα άτομα.

Οπιοειδή

Παράγοντες: Οπιο, μορφίνη, ηρωίνη, κωδεϊνη, μεθαδόνη, προποξυφαίνη, φαινταλύνη, μεπεριδίνη, ( Demerol ), υδρομορφόνη, υδροκωδώνη και διϋδροκωδεϊνη. Στους μερικώς αγωνιστές ανήκουν η βουτορφανόλη, η ναλβουφίνη, η οξυμορφόνη και η πενταζοσίνη.

Ειδικοί παράγοντες, κοινές ονομασίες: Ηρωίνη, high , horse , China white , dope , hard stuff , poison , smack , junk , brown , snow , poppy , juice , perks , black tar

Τύποι Υποδοχέων Οπιοειδών και Δράσεις:

Mu: Αναλγησία, ευφορία, καταστολή, μύση, υποθερμία, βραδυκαρδία, αναπνευστική καταστολή και αύξηση προλακτίνης και αυξητικής ορμόνης (υψηλή εκλεκτικότητα και συγγένεια με μορφίνη, ηρωίνη, μεπεριδίνη, υδρομορφόνη και μεθαδόνη)

Κάππα: Αναλγησία, μικρότερη αναπνευστική καταστολή και καθόλου ευφορία (υψηλή συγγένεια με πενταζοσίνη και βουτορφανόλη)

Σίγμα: Δυσφορία, ψευδαισθήσεις, ψυχοκινητική διέγερση, καθόλου αναλγησία

Σύνδρομο Δηλητηρίασης: Ελάττωση θερμοκρασίας, αναπνευστική καταστολή, πτώση αρτηριακής πίεσης, μερικές φορές shock . Ευφορία, καταστολή, stupor και κώμα. Μπορεί να υπάρχουν τσιμπήματα βελόνας κατά μήκος των φλεβών, κόρες σε μύση που δεν αντιδρούν στο φως (μπορεί να είναι σε διαστολή με την μεπεριδίνη ή σε σοβαρή υποξία), ελάττωση έως απουσία τενόντιων αντανακλάσεων, μείωση ή απουσία εντερικών ήχων, υποαερισμός, βραδυκαρδία (καρδιακές αρρυθμίες με την προποξυφαίνη ή τη μεπεριδίνη), κώμα, επιληπτικές κρίσεις (με την προποξυφαίνη και την μεπεριδίνη), άπνοια, κυάνωση ή θάνατος. Η κατασταλτική επίδραση των οπιοειδών στην αναπνοή είναι μεγαλύτερη όταν χρησιμοποιούνται με άλλα κατασταλτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος. Ο έλεγχος του φαρμάκου στα ούρα τυπικά περιλαμβάνει τη μορφίνη και την κωδεϊνη, που μπορούν να μετρηθούν ποσοτικά, αν και ο χρόνος ημίσειας ζωής περιορίζει την ανίχνευση σε 12 με 48 ώρες μετά την ένεση. Τα ημισυνθετικά οπιοειδή (οξυκοδώνη, οξυμορφόνη, υδροκοδώνη, υδρομορφόνη) είναι πιο δύσκολο να προσδιοριστούν με τις εμπορικές αναλύσεις των ούρων. Στα άλλα εργαστηριακά ευρήματα που υποδηλώνουν εξάρτηση περιλαμβάνονται η αύξηση της κρεατινίνης, που παρατηρείται σε χρόνια χορήγηση μεπεριδίνης, η αύξηση της συγκέντρωσης των ηπατικών ενζύμων, που υποδηλώνει ενεργό ηπατίτιδα, ο θετικός έλεγχος για ηπατίτιδα. Ο τίτλος του ιού της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας μπορεί να είναι θετικός σε ασθενείς που χρησιμοποιούν μολυσμένες βελόνες.

Αντιμετώπιση της Δηλητηρίασης: Πρέπει να δίνεται προσοχή για την σταθεροποίηση των αεραγωγών, της αναπνοής και της κυκλοφορίας. Η θεραπεία με ναλοξόνη ( Narcan ) αναστρέφει την άπνοια και το κώμα που προκαλούνται από την οξεία δηλητηρίαση με ηρωίνη, μορφίνη, κωδεϊνη και με συνθετικά ναρκωτικά αναλγητικά (η πενταζοσίνη μπορεί να αποτελεί εξαίρεση). Η ναλοξόνη δεν αναστρέφει το πνευμονικό οίδημα. Η αρχική ενδοφλέβια ή ενδομυϊκή δόση των 0.4 έως 2.0 mg ναλοξόνης μπορεί να επαναλαμβάνεται με μεσοδιαστήματα 2- ή 3- λεπτών, μέχρι να επιτευχθεί ικανοποιητική κλινική απάντηση. Η ναλοξόνη αρχίζει να χάνει τη δράση της 2 με 3 ώρες μετά τη χορήγηση. Για το λόγο αυτό στη δηλητηρίαση με ηρωίνη συνεχίστε την παρακολούθηση για 24 ώρες και με μεθαδόνη για 72 ώρες. Τιτλοποιήστε τη δόση προσεκτικά, περίπου κάθε 2 με 3 ώρες. Η μεγάλη δόση μπορεί να προκαλέσει αιφνίδιο σύνδρομο στέρησης σε ασθενείς εξαρτημένους από οπιοειδή.

Αντιμετώπιση του Συνδρόμου Στέρησης: Η στέρηση, αν και ιδιαίτερα δυσάρεστη, είναι γενικά επικίνδυνη για τη ζωή μόνο στα νεογέννητα. Έτσι, οι έγκυες γυναίκες θα πρέπει να διακόπτουν τα οπιοειδή αργά, στη διάρκεια του πρώτου ή δεύτερου τριμήνου ή να παραμένουν σε μεθαδόνη στη διάρκεια του τρίτου τριμήνου, ώστε να αποφύγουν την ανεξέλεγκτη στέρηση του εμβρύου στη μήτρα. Οι περισσότεροι εξαρτημένοι από οπιοειδή ασθενείς μπορούν να αντιμετωπιστούν με μεθαδόνη από το στόμα. Πρώτα, επιβεβαιώστε τις αρχικές απαιτήσεις με βάση το ιστορικό και τις αντικειμενικές ενδείξεις της πρόσφατης χρήσης και στη συνέχεια προσαρμόστε τη δόση εμπειρικά, ανάλογα με τα αντικειμενικά σημεία στέρησης (και όχι τις υποκειμενικές ενοχλήσεις). Εάν η αρχική δόση δεν μπορεί να υπολογιστεί, μπορείτε να δώσετε 15 με 20 mg μεθαδόνης, ως δοκιμαστική δόση και να παρακολουθήστε την κατάσταση του ασθενούς.

Χρήση Κλονιδίνης για την Αποτοξίνωση από Οπιοειδή: Η κλονιδίνη (Catapresan) είναι ένα εναλλακτικό της μεθαδόνης φάρμακο, για την αποτοξίνωση ασθενών που νοσηλεύονται ή όχι. Η κλονιδίνη δρα ως α 2 -αδρενεργικός αγωνιστής, μειώνοντας την υπερδιέγερση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, που συνοδεύει την διακοπή των οπιοειδών. Η κλονιδίνη πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε όσους παίρνουν αντιϋπερτασικά φάρμακα, σε όσους είναι υποτασικοί ή σε όσους πάσχουν από ορθοστατική υπόταση.

Ισοδύναμα Μεθαδόνης για τη Στέρηση: Η ισοδύναμη δοσολογία της μεθαδόνης με τα άλλα οπιοειδή, για την πρόληψη της στέρησης δεν είναι η ίδια με την αναλγητική ισοδυναμία για τον έλεγχο του πόνου. Ενα χιλιοστογραμμάριο μεθαδόνης ισοδυναμεί με: 0.5 mg λεβορφανόλης ( Levo – Dromoran ), 0.5 mg υδρομορφόνης ( Dilaudid ), 1-2 mg ηρωίνης, 3-4 mg θειικής μορφίνης, 3-5 mg οξυκωδώνης ( Percodan ), 20 mg μεπεριδίνης ( Demerol ), 30 mg κωδεϊνης.

Πτητικά Εισπνεόμενα

Παράγοντες: Υποξείδιο του αζώτου, νιτρώδη, τολουένιο, εξάνιο, τρίχλωροαιθυλένιο, βουτάνιο, προπάνιο, φθοριοανθρακικά, τετραχλωροαιθυλένιο, τριχλωροαιθάνιο, ακετόνη. Αυτά τα χημικά είναι προσιτά στα ακόλουθα πτητικά προϊόντα: κόλλες, βαφές παπουτσιών, βενζίνες, διαλυτικά χρωμάτων, διαλύτες, αεροζόλ και σε διορθωτικά και καθαριστικά υγρά. Κοινές ονομασίες: rush, poppers, locker room, terms for inhaling: sniffing, huffing, bagging.

Επίπτωση: Εκτιμάται ότι το 10% περίπου των εφήβων και το 16% των νεαρών ενηλίκων στις ΗΠΑ κάνουν χρήση διαλυτών. Ο εθισμός υπολογίζεται στο 3% με 4% εκείνων που έχουν δοκιμάσει εισπνεόμενα. Είναι συχνή η χρήση και άλλων φαρμάκων και οι διαταραχές συμπεριφοράς.

Σύνδρομο Δηλητηρίασης: Ποικίλλει ανάλογα με τον παράγοντα και την ποσότητα που χρησιμοποιείται αλλά μοιάζει με τη δηλητηρίαση από αλκοόλ. Μπορεί να αυξηθεί ο καρδιακός ρυθμός και να μειωθεί η αρτηριακή πίεση. Αρχικά, έξαψη, ζάλη, υπνηλία και έλλειψη αναστολών. Η σοβαρή δηλητηρίαση μπορεί να προκαλέσει: αταξία, αποπροσανατολισμό, αυπνία, αδυναμία, δυσαρθρία, νυσταγμό και ψευδαισθήσεις. Η οξεία χρήση μπορεί να εκδηλωθεί με διαστολή της κόρης ή με ενδείξεις αναπνευστικού ερεθισμού. Η χρόνια χρήση μπορεί να υποδηλώνεται με απώλεια βάρους, μυϊκή αδυναμία, αφηρημάδα και απώλεια συνέργειας. Η οξεία δηλητηρίαση σπάνια οδηγεί σε θάνατο. Μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές των εξετάσεων ηπατικής λειτουργίας (η γ – γλουταμυλοτρανσφεράση είναι πιο ευαίσθητη). Ο έλεγχος φαρμάκων είναι αναξιόπιστος.

Αντιμετώπιση: Παθολογική σταθεροποίηση. Τα σύνδρομα στέρησης είναι σπάνια. Μπορεί να χρειαστεί μια τυπική θεραπεία κατάχρησης φαρμάκου.

Αντιχολινεργικά

Παράγοντες: Ατροπίνη, μπελλαντόνα, henbane, διφαινυδραμίνη, σκοπολαμίνη, τριεξιφαινυδίλη, βενζοτροπίνη mesylate, προκυκλιδίνη, προπανθελίνη, βρωμίδη, jimsonweed seed.

Ειδικοί παράγοντες, κοινές ονομασίες: μπελλαντόνα, donna.

Σύνδρομο Δηλητηρίασης: Αύξηση θερμοκρασίας, αύξηση καρδιακού ρυθμού, πιθανή μείωση αρτηριακής πίεσης. Υπνηλία ή κώμα, αισθητηριακή σύγχυση, αμνησία, αποπροσανατολισμός, οπτικές ψευδαισθήσεις, παραμόρφωση της θέας του σώματος, σύγχυση, μερικές φορές ανησυχία, παράνοια, έξαψη. Κόρες σε διαστολή χωρίς αντίδραση, μείωση εντερικών ήχων, ερυθρότητα προσώπου, ξηρότητα δέρματος και βλεννογόνων, βίαιη συμπεριφορά, επιληπτικές κρίσεις. Με την προπανθελίνη μπορεί να παρατηρηθεί κυκλοφοριακή ανεπάρκεια, αναπνευστική ανεπάρκεια, παράλυση, κώμα. Τα αντιχολινεργικά ανιχνεύονται στα ούρα.

Αντιμετώπιση της Δηλητηρίασης: Συνήθως αρκεί η προσεκτική παρακολούθηση και η συμπτωματική υποστήριξη. Η φυσοστιγμίνη (σε δόση 1 mg ΙΜ ή 2 mg , όχι γρηγορότερα από 1 mg /λεπτό) πρέπει να χρησιμοποιείται για τα σημεία της επικίνδυνης για τη ζωή αντιχολινεργικής δηλητηρίασης (μη ελεγχόμενες επιληπτικές κρίσεις, αναπνευστική καταστολή ή σοβαρή υπέρταση). Μπορεί να χρειαστεί επανάληψη της δόσης. Οι ασθενείς μπορεί να χρειαστούν υποστήριξη των αεροφόρων οδών, ψυχρά επιθέματα, καρδιολογική υποστήριξη και διαζεπάμη.

Σύνδρομο Στέρησης: Εμφανίζεται δυσανεξία και κακή κινητικότητα του γαστρεντερικού συστήματος και μυοσκελετικά συμπτώματα.

Αντιμετώπιση του Συνδρόμου Στέρησης: Δεν απαιτείται ειδική αντιμετώπιση μετά την οξεία αποτοξίνωση.

Παθολογικές Επιπλοκές της Χρόνιας Χρήσης: Μπορεί να παρατηρηθεί αυξημένος κίνδυνος γλαυκώματος, διαταραχή κινητικότητας του γαστρεντερικού συστήματος ή επιπλοκές στην κατακράτηση ούρων.